زندگیم توی فنلاند رو دوست دارم تا اینجا.  اینجا دارم پژوهش می کنم و یاد می گیرم، تراپی می رم و واسه خودم کتاب می خونم و دیت می رم و زندگی می کنم. زندگی مستقل خودمو دارم و دوستامو دارم. سفر می رم و هر کار دیگه ای که بخوام هم دست خودمه که انجام بدم. خب خیلی خوبه.  دوست داشتم می شد توی همین شرایط موند. می ترسم که جلوتر برم، سخت تر شه. به یاد حرف سارایی می افتم که می گفت اینقدر همه چیز خوبه (توی اون زمینه ی خاصی که حرف می زدیم البته)، که دوست ندارم تغییرش بدم. ولی خب، توی شرایط من نمی شه دیگه... باید پیش رفت. و با چالش های جدید رو به رو شد و حلشون کرد.  کماکان ببینیم دنیا برامون چی در مسیر گذاشته...

دارم به این فکر می کنم که ما آدما، چی می شه که از بقیه ناامید می شیم؟ به چی امید داشتیم از اون روزهای اول؟  چطوری اون امید رو پیدا کردیم که از یه جایی به بعد به سمت ناامیدی می ریم؟ داشتن این امید به چیزی غیرواقعی، نتیجه ش این می شه که از همه آدم و عالم می بریم و سعی می کنیم برای خودمون کافی باشیم؛ از همه جدا بشیم. خب واقعا اینکه آدم خودش از پس مشکلاتش بر بیاد، اتفاق مثبتیه. ولی از طرفی هم بریدن از دیگران نه واقعیه و نه مطلوب. باید انتظاراتمون از دیگران رو تنظیم کنیم. همه آدمیم و قرار نیست معجزه کنیم.  مگه خود من معجزه ای کردم اگه گاهی هم خوبی کردم به دیگری؟ پیش به سوی صلح بیشتر با جهان. پ.ن.: تعداد زیادی از پست های چند سال پیشمو دیدم، و همواره در حال پیدا کردن خودم بودم. نگو که راهش در تراپی نهفته بوده. با یه تراپیست درست حسابی. و همین طور کتاب های جالب. مثل کتاب دروغ هایی که به خود می گوییم.

با این فرهنگ dating ارتباط برقرار نمی کنم.  یا دست کم «هنوز» ارتباط برقرار نمی کنم. آخه چطور ممکنه که با یکی شروع کنی بیرون رفتن و بعد از چند بار بیرون رفتن اونقدر بهش احساس علاقه کنی که رابطه ای شکل بگیره؟ باید توی جلسه ی تراپی م هم در موردش صحبت کنم.  از طرفی، چطور این همه آدم باهاش اوکین و من نیستم؟  اینه که یه جای کار می لنگه. گرچه، آدما با خواستگاری هم اوکین و من نیستم. و این دو روش مثل هم هستن به نظرم.  من فکر می کنم دو تا روش وجود داره برای شکل گرفتن یه رابطه ی دلپذیر: معجزه شه:دی لازمه که اون اشتیاق به شناخت و نزدیک شدن ایجاد شه. و این گاهی ناگهانی ایجاد می شه.   و گاهی هم این شکلی که مدت زیادی با یه نفر در ارتباط باشی و به مرور ازش خوشش بیاد و یه جورایی یه با هم بودن قشنگ با هم بسازید.  - دیگه نمی دونم چه راهی وجود داره.  اینم دوست داشتم: https://soundcloud.com/ashi-byt/masih-arash-range-khoda

دارم آهنگ همدست از معین زد گوش می کنم و حال می کنم.

یاد یه عشق قدیمی که هنوز تو دلم زنده ست می افتم و هیچی بیشتر از اینکه شصت بار این آهنگو گوش کنم و مقاله بخونم حالمو جا نمی آره :دی

گفتم بعد از سال ها بیام و یه update بدم. 

اونقدری امید ندارم که نتیجه ای بده این انتخابات، جو حاکم بر جامعه هم راکده و اونقدری که سال های پیش شور و هیجان بود، من احساس نمی کنم.  شایدم به خاطر این باشه که من و اطرافیانم بزرگتر شدیم از قبل. اما خب... کماکان هم یکم هیجان دارم.  هنوز هم به تغییر قدم به قدم اعتقاد دارم و فکر می کنم چیزی مثل انقلاب، نتیجه ای جز عقب رفتن و خراب شدن زندگی تعداد زیادی آدم نداره.  نمونه ش انقلاب های ناگهانی در جاهای مختلف دنیا! چقدر بده که نمی تونم بیش از این بسطش بدم.  به هر حال... امیدوارم که کاندیدای مورد نظرم رای بیاره.  :مهسایی که داره کد هم می زنه